วันนี้ซื้อ PC ต่อจากที่พี่ที่ทำงาน ตอนแรกคิดว่าถือลงรถใต้ดินขึ้นรถไฟฟ้า เดินเข้าซอยบ้านก็ได้ มันคงไม่หนักเท่าไหร่....
พอวันนี้ได้คอมมา....เอ่อหนักเหมือนกันนะเนี่ยะ....เริ่มคิดว่าจะเรียกแท็กซี่ แต่ช่วงนี้มีงานหนังสือแถวนี้พอดี รถติดแน่ ๆ ต้องเดินไปเรียกแท็กซี่ไกลด้วย ...
เริ่มลองเดินถือเครื่องไปที่หน้าออฟฟิศแล้วกลับมาที่โต๊ะ....
หนักอ่ะ...ถือนานกว่านี้ไหล่จะหลุดไหมเนี่ยะ...เริ่มคิดหนัก
กลับไปตั้งชื่อในเอ็มเอสเอ็น....ว่ามีใครจะแวะผ่านมาแถวออฟฟิสเราบ้างไหม...เผื่อเกาะไปด้วย....
( โปรดส่งใครมารับชั้นที.......)
ไม่มีใครผ่านมาเลย....
พี่ที่ทำงานที่บ้านอยู่ใกล้ ๆ กัน ก็ดันลาออกไปแล้วด้วย
แฟนก็ไม่มีจะมาช่วยถือ....
เอาไงดี ๆๆๆๆ......
นั่งทำงานอยู่......
เอ้อ.....เรียกพี่วินมอไซต์ที่ทำงานให้ออฟฟิศเราบ่อย ๆ ก็ได้นี่หว่า
แล้วเราก็ให้เขาคิดค่าไปส่งคอม...แค่นั้นเอง
ไม่ต้องแบกเอง พี่เขามารับถึงที่ทำงาน
ให้พี่เขาไปส่งถึงบ้านเลย รถก็ไม่ติด....
โทร.เรียกพี่วินมอไซต์มา วาดแผนที่บ้านให้....
โทร.ไปบอกแม่ว่าจะให้พี่วินเอาคอมไปส่ง
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง
พี่วินกลับมา คิดตังค์แค่ 100 บาท
คอมส่งถึงที่บ้าน....
PERFECT !!!
จะเป็นสาวโสดนี่ต้องมีเงินกับมีสมองไว้ก่อนนะเนี่ยะ....อืม เข้าใจล่ะ ๆ
จบปัญหาเรื่องคอม รีบกลับไปทำงานเก็บเงินไว้เลี้ยงตัวเองต่อไป.....
ปล. ทำไมทุกคนรีบแห่กันไปดูเรื่องรถไฟฟ้ามาหานะเธอ...นี่ฉายไม่ถึง อาทิตย์ แทบจะหาเพื่อนไปด้วยไม่ได้แล้วนะเนี่ยะ...ทุกคนที่ไปดูมาแล้ว รีบกลับมาบอกว่า...แกไปดูเร็วเข้า นี่มันชีวิตแกชัด ๆ ........
ง่า....