ช่วงนี้กรุงเทพมีหน้าหนาวจริง ๆ สักที แล้วเรื่องความรักก็มักจะมาพร้อมลมหนาวเสมอ

ทั้งเรื่องรักสมหวังและเรื่องรักอกหักเคล้าน้ำตาและอารมณ์ฟูมฟาย

.....

เพิ่งได้ข่าวมาว่าพี่ชายที่แสนดีคนนึงที่เรารู้จัก กำลังอกหักสองครั้งซ้อนในเวลาติด ๆ กันแล้วกำลังท้อแท้กับการหาความรัก...

พี่คนนี้ดีไปซะหมดทุกอย่าง สุภาพ ใจดี อยู่ในศีลในธรรม ขยัน รับผิดชอบ ทำงานเก่ง รู้จักใช้เงิน...ดีซะจนถ้าเหมาะกับประโยคที่ว่า คุณดีเกินไป...

แต่กลับไม่ประสบความสำเร็จในเรื่องความรักเลย...ทั้งถูกปฏิเสธ ด้วยคำว่า " เราดีไม่พอ " ทั้งถูกแฟนบอกเลิก ด้วยเหตุผลอะไรไม่รุ้ ถูกแฟนทิ้งไปแต่งงานกับคนอื่น และล่าสุดถูกผู้หญิงที่มีแฟนแล้วมาหลอกคบด้วย...

มันไม่ใช่เรื่องอะไรที่เราจะตัดสินว่าคนหนึ่งคนไม่ประสบความสำเร็จในเรื่องความรักเพราะอะไร...

พี่เขาเคยมาปรึกษาอยู่เหมือนกัน ว่าเขาทำอะไรไม่ดีหรือ ทำแบบนี้ผู้หญิงถูกใจไหม เช่น เปิดประตูยังไงเวลาเดินเข้ากับผู้หญิง เวลาข้ามถนนเราทำตัวแบบไหนดี...

จำได้ว่าพี่เขาเคยเล่าว่า แฟนเก่าเขาโทรมาบอกให้เขามาหา พี่เขาต้องวิ่งฝ่าฝนจนเปียกไปหาแฟน เพื่อจะพบแค่ว่า แฟนไม่ได้มีอะไรมากมายนัก แค่อยากเห็นหน้า....

( เราคิดว่า จะดีกว่าไหม ถ้าเขารู้จักปฏิเสธด้วยเหตุผลที่มันสมควร ฝนตกอยู่ไปไม่ได้นะ...คอยก่อนได้ไหม...การสนองความต้องการของใครบางคนทันทีทันใด มันทำให้เขาเคยตัว แล้วเรากลายเป็นของตาย ที่เขาไม่รู้สึกผิดหรือเสียใจอะไร หากเขาจะทิ้งเราไป หรือเปล่า?)

แต่เป็นไปได้ที่บางคนดี แต่ยังไม่ค้นพบตัวเอง ไม่ค้นพบว่าคนแบบไหนคือคนที่เราเหมาะกับเขาและเขาเหมาะกับเรา...มันไม่ผิดที่จะเป็นคนโหยหาความรักที่สมบูรณ์แบบ แต่ยิ่งเหงา ยิ่งโหยหา มันก็ยิ่งกลายเป็นจุดอ่อนให้คนอื่นมาทำร้ายหัวใจได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

บางครั้ง อยู่ห่าง ๆ จากความรักสักพักก็คงเป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน

หน้าหนาวนี้อยู่ห่างจากความรักสักหนาวนึง...

นะ คุณพี่ชาย