เมื่อวานคุยกับเพื่อน เลยรู้ข่าวว่ามันกำลังจะย้ายไปทำงานที่สิงคโปร์ ก่อนหน้านี้( อดีต) แฟน มันก็เพิ่งย้ายไปทำงานที่นั่น...เราเคยเขียนถึงเพื่อนคนนี้ไว้ทีนึงแล้ว..ขอเล่าย้อนนิดนึงว่า มันกับแฟนเลิกกัน แล้วตกลงว่าเป็นเพื่อนกันแทน แต่กลายเป็นว่ายังดำเนินความสำพันธ์ทุกอย่างเหมือนตอนเป็นแฟน แค่เปลี่ยนมาใช้คำว่าเพื่อน เท่านั้น...ตอนแรกก็ไม่เข้าใจมันหรอกนะ...แต่ตอนนี้เร่มเข้าใจแล้ว..ว่า
บางทีตอนความเป็นเพื่อนมันทำให้เราอยู่กับใครบางคนได้ยาวนานกว่า...ความเป็นแฟนมันทำให้เกิดความเปราะบางทางความรู้สึกบางอย่าง และ ทำให้เกิดเงื่อนไขต่าง ๆ เกิดขึ้นมามากมาย ลองนึกดู
ถ้าเพื่อนลืมวันเกิดเรา...ไม่เป็นไร มันคงงานยุ่ง ของมันลืมกันได้
ถ้าแฟนลืมวันเกิด...ไม่รักกันแล้วใช่ไหม แค่วันเกิดจำกันไม่ได้หรือไง
ถ้าเพื่อนมาสาย...มันคงตื่นสาย ไม่เป็นไร ด่ามันนิดหน่อยพอหอมปากหอมคแ
ถ้าแฟนมาสาย...ทำไมเป็นคนแบบนี้ เมื่อคืนไปเที่ยวกับใครมา กลับดึกตื่นสายใช่ไหม งอน
ถ้าเพื่อนไปคบคนอื่น...มันคงอยากมีเพื่อนใหม่ คงอยากศึกษาใครดูเป็นพิเศษ
ถ้าแฟนคบคนใหม่...นอกใจเหรอ เลิกกัน ตายซะ...บลา บลา บลา
และเราก็จะเริ่มเสียความรู้สึกกับคนที่เราเคยรัก จนผลสุดท้ายอาจจะคิดว่า ทำไมสวรรค์ลงโทษให้มาเจอคนแบบนี้นะ...
แต่ถ้าเราเป็นเพื่อนกันมาก่อน เราได้เรียนรู้กันและกันโดยไม่ได้มีความรู้สึกในแง่ลบ หรือด้านมืด มาเกี่ยวพัน ทั้งความโมโห ความหึงหวง ความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและอีกมากมาย
แถมไม่มีข้อห้ามนะว่า สุดท้ายห้ามแต่งงานกับเพื่อนของตัวเอง....
และเพราะเหตุนี้แหละ ถึงทำให้หลายๆคนเบื่อการมีแฟน
