* คนที่ยังไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้...บางตอนอาจมีการเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนของหนัง ( เขาต้องเขียนว่าอะไรนะ เอ่อทำนองเนี้ยะแหล่ะ)
หลังจากที่เพื่อน ๆ หลาย ๆ คนและพี่ ๆ ที่ทำงานเฮระโลกันไปดู รถไฟฟ้า มาหานะเธอ กันจนหมดภายใน 1 สัปดาห์แรกของการฉาย ทุกคนก็กลับมาไซโคว่า หนังเรื่องนี้เหมาะกับเรามาก ๆ ดูแล้วนึกถึงเรา ให้รีบไปดูซะ
เมื่อวานเลยลากเพื่อนไปดู ( เหลือเพื่อนคนนี้คนเดียวที่ยังไม่ได้ดู) ในโรงคนก็ยังเยอะอยู่มาก ๆ มีคนทุกเพศทุกวัย ส่วนมากเป็นผู้หญิงและกระเทย มาดูกับเพื่อน ๆ มากกว่าที่จะมาเป็นคู่ ๆ
หนังก็มีมุกตลกฮา ๆ เยอะดี ดูเป็นตลกทั่ว ๆ ไป ที่เกิดขึ้นได้จริงหรือเป็นมุกตลกที่เรา ๆ เคยใช้กันอยู่บ่อย ๆ
เนื้อเรื่องก็เข้าถึงชีวิตประจำวันคนทั่วไปได้มาก ๆ ไอ้เรื่องการเดินทางของสาวออฟฟิศ การทำงานอะไรทำนองนี้ (ขำที่บริษัทนางเอกมีออกกำลังกาย..เพราะน้องที่รู้จักกันทำงานบริษัทแห่งหนึ่งก็มีให้ลุกขึ้นมาออกกำลังกายแบบนี้เหมือนกัน) วิธีทำฟอร์มนู่นนี่มากมาย ( เคยทำเหมือนกัน ฮา ๆ ) บางช่วงแอบมีซึ้ง ดูแล้วเกือบร้องไห้ ( แต่อายเพื่อนกลัวมันล้อ)
ถึงบางตอนจะยืดไปหน่อย....( เกือบหลับ) แต่โดยรวมก็เป็นหนังที่ดีเรื่องหนึ่ง เป็นแนวมุมมองความรักอีกแบบหนึ่ง ที่อาจจะเป็นปัญหาของใครหลาย ๆ คน ซึ่งอาจจะมองข้ามไป
ตัวละครก็ไม่เว่อร์เกินไป พระเอกก็นิสัยผู้ชายธรรมดาทั่วไปเนี่ยะแหล่ะ ไม่ได้ดีเว่อร์ พระเอ๊ก พระเอกอะไรขนาดนั้น
ฉากหลาย ๆ ฉากคุ้นตามาก ๆ เพราะเราได้ชื่อว่าเป็นสาวกรถไฟฟ้าคนหนึ่ง แต่ละฉากดูแล้วรู้เลยว่าสถานีไหน ตรงไหนของกรุงเทพฯ ชอบตอนไปท้องฟ้าจำลองด้วย เพราะคิดว่ามันเป็นสถานที่หนึ่งที่น่าไปออกเดทนะเนี่ยะ สวยขนาดนั้น ทำไมไม่ค่อยมีคนนึกถึง
ช่วงท้าย ๆ ของเรื่องดูแล้วนึกถึงเพื่อนอยากให้มันได้มาดู
โดยเฉพาะตอนที่นางเอกไปหาเพื่อนสนิทแล้วก็ถามทำนองว่าเป็นคนรักกันถ้าไม่ได้กินข้าวด้วยกัน ไม่ได้เจอกันอยู่ด้วยกัน จะเป็นคนรักได้ยังไง.... ( อีเพื่อนมันชอบพูดว่า เป็นแฟนกันต้องกินข้าวกัน ดูหนังกัน โทรหากัน..โอ๊ย มากมาย)
เพื่อนนางเอก ( ที่แสดงโดยโอปอลล์...ซึ่งมากี่เรื่องก็ขโมยซีนได้ตลอดเลยนะเนี่ยะ ชอบหว่ะ โดยเฉพาะตอน อยู่ข้างล่างแล้วเดี๋ยวก็จะขึ้นไปอยู่ข้างบนแล้ว เนี่ยะแหล่ะ หน้าตาชีกรุ้มกริ่มมาก ๆ ) ก็บอกว่า มันไม่จำเป็น เรามีคนรักไว้เพื่อให้รู้ว่ายังมีคนที่รักเรา... (ถูกต้อง ..... แถมหนังยังให้เห็นภาพคุณสามีกำลังกินข้าวก่อนหน้าตาเฉยโดยไม่รอคุณภรรยา อ้าว หิวก็ต้องกินสิจริงป่ะ) + ( คิดถึงเพื่อนอีกคู่ เพื่อนเราไปทำงานที่อเมริกา ไม่มีกำหนดกลับ ปล่อยแฟนอยู่เมืองไทย แต่เขาก็ยังคบกันได้ ไม่มีปัญหา เดี๋ยวนี้เทคโนโลยีการสื่อสารดีจะตาย กลัวอะไร) + ( ถ้าเป็นเราชอบอ่ะ แฟนไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายอะไรกันมาก มีเวลาส่วนตัวดี มีช่องว่างให้ชีวิต อยากทำอะไรก็ได้ทำ ได้หาอนาคตและความก้าวหน้าในส่วนของเราเอง)
นางเอกเล่นดี๊ดี (น่ารักด้วย) พระเอกก็...ไม่ต้องพูด พี่เคนหล่ออยู่แล้ว ( ปลื้ม.... ดูหนังเสร็จ หันหน้ามองเพื่อน พูดพร้อมกันว่า เคนหล่อว่ะแก๊....ดูเป็นผู้ชายที่ผู้ชายจริง ๆ พูดน้อย ยิ้มอาย ๆ แบบนี้แหล่ะ ใช่เลย ) + (อ่านหนังสือมาเขาบอกว่า ผู้หญิงที่เรียนโรงเรียนชายล้วน มักชอบผู้ชายหน้าตาน่ารัก หน้าหวาน ๆ แต่ผู้หญิงโรงเรียนสหฯ จะชอบผู้ชายเข้ม ๆ แล้วดูมาดแมน แบบผู้ช๊ายผู้ชาย...ก็จริงพอสมควร)
ออกมาจากโรง เพื่อนหันมาบอกว่า ...แก...ชั้นคงจะย้ายเข้ามาทำงานในเมืองดีกว่าหว่ะ จะได้ขึ้นรถไฟฟ้าบ้าง ( เราเองก็ขึ้นทุกวัน เจอคนที่เคยแอบปลื้มตั้งแต่สมัยประถมยันมหาลัยก็บนรถไฟฟ้าเนี่ยะแหล่ะ เจอหนุ่มหล่อ ๆ ก็เยอะ แต่ก็ไม่เห็นมีอะไร...หนังมันก็คือหนังแหล่ะ)
จากนั้นเพื่อนก็บอกด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า
ฉันดูหนังเรื่องนี้แล้วทำให้รู้ว่า.... เรายังมีหวังกันหว่ะแก๊ !!!!!
- เอวัง -